Euskal Herrian, eta euskararen normalkuntzari dagokionez eman diren urrats nagusien azterketa bat eginez gero, berehala nabarmentzen da aurrerapenik erabakiorrena irakaskuntzaren alorrean burutu dela eta bertan aldian sortu diren eskariek erantzun egokia hartu izan dutela, nahiz eta irakasliburugintzan egin den ahalegin eskerga gorabehera, beti premia guztiak erabat asetzea oraindik lortu ez den. Bestalde, parez pare eta era paradoxazko samarrean, eskari eta beharrizan berriak pixkanaka gehituz joan dira, euskara bitarteko dutelako goi-mailako irakaskuntzara iristen diren belaunaldiek, irakaskuntza ertainetan eta unibertsitatean bibliografi oinegiturak daukan ahulezia eta asistematikotasuna agerian jarri duten legez. Kantitatez eta kalitatez egin den ahalegin nabaria gorabehera, urte luzeetan euskara eta euskaraz ikasten jardun ondoren, gure gazteak beren kultur hedabideak ia bertan behera uztera edo izugarri murriztera beharturik aurkitu izan dira, gaztelaniazko edo frantsesezko bibliografi eskaintzara jo behar izan dutelako, hezkuntzako lehen etapetan hasitako kultur garapen elebiduna egoki jarraitzeko, euskarazko oinegiturarik ez izatean.

Goi-mailako irakaskuntzan aurrera egiteko ahalbide faltaz trabaturik gelditze hori, gure herriak ordain ez dezakeen luxua da, are gutxiago gure identidate-zantzu guztiekin Europan sartu nahi badugu.

Horregatik, ezinbestekoa zirudien, Unibertsitatearen barruan eta kanpoan sortu diren banako eta taldeen indar-ekimen guztiak biltzea garai guztietako pentsamendu-obra nagusienen bilduma bat diseinatu, itzuli eta argitaratzeko, eta horrela etorkizuneko euskal kulturgintzari eustazpi sendoa ezartzeko.